Joke Tillemans: resultaatgericht zondagskind in onderwijsland

Een interview met Joke Tillemans, directeur Mondomijn Integraal Kindcentrum

Joke Tillemans, fotografie en (c) Mymza Wever, 2017.

Joke Tillemans, fotografie en (c) Mymza Wever, 2017.

Joke, wat leuk dat je ons een kijkje wil laten nemen in jouw karakter en hoe je dat terugziet in het ontstaan van Mondomijn. Voor wie Mondomijn nog niet kent: het is een integraal kindcentrum in Brandevoort waar het kind en zijn ontwikkeling centraal staan. Een kindcentrum waar kinderen worden voorbereid op een toekomst die we niet voorspellen kunnen. Een school zonder klassen, maar mét ruimte voor de volledige menselijke ontwikkeling. Ondanks het vooruitstrevende karakter van Mondomijn, heeft Mondomijn snel erkenning van de gekregen van de onderwijsinspectie in de vorm van het predicaat Excellente School.

In dit interview willen we jou graag beter leren kennen aan de hand van de drie eigenschappen van Game Changers: creativiteit, complexiteit en capaciteit. Daarvoor heb je van tevoren de Game Change Potentieel vragenlijst ingevuld.

Een talent voor vernieuwing

In jouw creativiteitsprofiel springt intrapersoonlijk talent er sterk uit: “van binnen kunnen voelen wat er om je heen speelt, jezelf en je eigen opvattingen goed kennen”. Daarmee kan je zo nodig zeer subjectief en single-minded zijn. Daarnaast kun je met jouw interpersoonlijke talent je goed verbinden met anderen en met je verbale talent ze meekrijgen in wat je voor ogen staat. Is dat herkenbaar? 

game change creativiteitsprofiel van Joke

Zeker! Als ik iets ben, dan is het wel trouw aan mijzelf. Ik ken mijn waarden en normen goed, ik weet waar ik sta. Daardoor word ik niet snel onzeker en heb ik ruimte om mezelf in een ander te verplaatsen. “Wat is het perspectief van de ander en wat is er nodig om verbinding te maken”, is wat ik heel belangrijk vind en me altijd afvraag.

Mijn eigen bevinding durf ik zo nodig wel voorop te stellen. Dat merk ik goed nu we bezig zijn met het ontwikkelen van Voortgezet Onderwijs voor Mondomijn. Ik zeg het ook van tevoren, “dit is niet het gemiddelde van wat er allemaal gezegd is, maar mijn bevinding. De uitkomst van wat ik opschrijf, is niet het gemiddelde van wat we noemen.”. Ik heb op de Kunstacademie waarschijnlijk niet voor niets autonome vormgeving gestudeerd!

Jouw studie sluit precies aan bij je hoge score op ruimtelijk talent.

Kunst is echt iets wat mij raakt. Kleur, vorm en verhouding. Ik mijn geval zie ik alles letterlijk in 3D. Het gebouw van Mondomijn ‘zag’ ik al voor het eerste gesprek met de architect. Tijdens een opleiding moest ik eens een oefening doen waarin ik moest beschrijven wat ik zag. Ik bleef maar praten, ik zag alles. Waar mijn buurman al snel klaar was, bleef ik maar aan de gang.

Gek genoeg kan ik achter het stuur van mijn auto de route nog wel eens kwijtraken, heel irritant, maar overzicht heb ik. Het simpele ‘pakken’ lukt me gek genoeg minder goed dan het complexe. In mijn werk gaat het precies zo.

Ik ‘zie’ wat de verschillende uitkomsten zijn van de standpunten van aanwezige partijen. Ik overzie dan talloze scenario’s: “als we dit gaan doen, zijn dat de consequenties”. Zo kom ik erachter hoe ik mensen mee kan krijgen. Al durf ik tegenwoordig een situatie wat meer uit de hand laten lopen, de verbinding moet in stand blijven, ook in moeilijke situaties. Dan komen we eruit.

Het gebouw van Mondomijn in Brandevoort. Fotografie: Remko Koeneman, 2017.

Mijn verbale talent zie ik het meest terug in mijn vermogen om de juiste vragen te stellen en vooral om de vraag áchter de vraag helder te krijgen. Pas wanneer die is beantwoord, kunnen we verder. Voor mij is dit niets bijzonders, ik vind het niet knap van mezelf, al duidt dat er misschien juist op dat het inderdaad een talent van me is. Ik weet hoe ik verbindingen tot stand kan brengen, met iedereen als dat moet. Ik zie ook precies wanneer mensen zelf de verbinding verbreken. En ik weet, we komen er altijd uit, want ik steek er net zoveel energie in als nodig. Een situatie kan natuurlijk escaleren, maar dat laat ik gewoon niet gebeuren.

Voor mij is de naturalistische kant van het leven, ondanks een minder hoge talentscore, erg belangrijk om in balans te blijven. Voordat ik naar Mondomijn ga, heb ik ’s ochtends al de paardenstallen uitgemest of iets in de moestuin gedaan. Dat heb ik écht nodig. De natuur leert je zoveel over hoe de dingen werken. Zo heb ik van paarden geleerd hoe leiderschap werkt. Daar is geen ingewikkelde taal voor nodig, maar het gaat om kijken, om energie. Wat straal je uit en hoe reageert de ander daarop. We hebben sinds kort een puppy in huis en daar zie ik ook hoe dat werkt. Hoe makkelijk het ene kind van nature leiding neemt en hoe lastig dat voor het andere kind is.

Complex maar niet gecompliceerd

Jouw karakter is opvallend rustig en gelijkmatig voor een game changer, terwijl je wel een zeer complexe persoon bent. Jij neemt de gelaagdheid en finesses van een situatie scherp waar en kunt het vervolgens goed duiden. Waar anderen het overzicht kwijtraken, kun jij het ze weer geven. Jouw combinatie van je ruimtelijk talent met je complexe obstervatie, maakt dat je niet zomaar kijkt, maar ziet. Je doorziet, zoals je net zelf aangaf, in complexe processen snel de verschillende belangen en vindt daardoor de juiste oplossingen. Een valkuil is mogelijk wel dat je het simpele over het hoofd ziet of dat je dat niet boeit, terwijl dat wel van belang is. Is dat herkenbaar?

Game change complexiteitsprofiel van Joke

Ik heb inderdaad weinig met routines, het interesseert me ook niet. Het praktische en uitvoerende organiseren, waarvan ik weet dat het belangrijk is, laat ik graag aan anderen over. Ik wéét ook dat ik dat moet doen. Over de rust en gelijkmatigheid viel me tijdens het invullen van de vragenlijst al tot mijn eigen verrassing op, dat mijn sensitiviteit laag is. Toch kan ik wel sensitief zijn, maar het staat bij mij op een afstand bij me. Krijg ik de wind van voren, dan slaap ik daar geen nacht minder om. Betrokken, maar gezond losgekoppeld, op gepaste afstand van mijn kern. Ik kan het aan of uit zetten, die sensitiviteit. Tijdens een rondje door Mondomijn zet ik het heel bewust aan. Vroeger kon ik het niet uitzetten, dan liep ik over aan het eind van de dag. Dan weet je niet meer wat bij jezelf hoort en wat bij een ander. Toen ik jonger was wilde ik ook meer dan nu alles begrijpen.  Nu ben ik meer in staat het verschil gewoon te voelen en zet mijn antenne uit wanneer ik denk dat het mij niets meer oplevert. Omdat ik dat kan, het aan en uitzetten, vind ik niet dat ik per sé sensitief ben, vandaar mijn lage score. Een ander die mij kent, zal dit zomaar heel anders kunnen zien.

Mensen vragen me nog wel eens ‘ren jij jezelf niet voorbij?’, maar ik neem geen stress mee naar huis. Ik maak met plezier lange dagen en weken en dat kan alleen met rust ik mijn systeem. Dat ik niet in een situatie gezogen wordt, maakt ook dat wat ik hier doe, ik ook op andere plekken zou kunnen. Je kunt echt verschil maken door iets te betekenen in de wereld van een kind, vandaar dat Mondomijn zo goed bij mij past. Daarmee kunnen we echt wat verbeteren in de wereld. Dat maakt mijn commitment zo groot. Maar ergens anders, in een heel andere setting zou ik dit ook kunnen. Op het gebied van het milieu zou ik op dezelfde manier in het proces zitten, met dezelfde bevlogenheid.

De kracht zit hem niet in het ‘ding’ zelf, maar in de rimpelingen die het veroorzaakt.

Groot verantwoordelijkheidsgevoel

Groep 8 Mondomijn_-3.jpg

Ik weet dat wanneer ik me ergens hard voor maak, er dan ook veel gebeurt. De consequenties zijn dan groot, voor alle betrokkenen en omstandigheden. Positief vooral hè ;-) Maar in elk geval ontstaat er veel beweging. Wanneer ik ergens in stap, vind ik dat ik ook de verantwoordelijkheid moet dragen voor het proces. Wanneer ik A zeg, zeg ik ook B. Ik ben niet competitief, maar wil wel veel bereiken, al klinkt dat misschien wat paradoxaal. Ik heb een sterk moreel besef dat zich vertaalt in daden. Het is een ander soort drive, meer betrokkenheid dan competitie. Ik hoef met Mondomijn niet de beste of de grootste te worden. Het is leuk dat we het predicaat Excellente School hebben gekregen, maar dat is niet het belangrijkste voor me. Het gaat om het delen van wat we hier leren.

Mondomijn bestaat dankzij de kinderen en de ouders. Wanneer die niet meer komen, is er niets meer over. De kracht zit hem erin dat iedereen die hierbij betrokken is, in een soort vliegwiel van ontwikkeling meegenomen wordt. Dat er kinderen zijn die door wat ze hier geleerd hebben, in de toekomst het verschil kunnen maken. Dat medewerkers nieuwe vaardigheden hebben gekregen of dat ouders anders zijn gaan kijken naar de ontwikkeling van hun kind. Het is als met een steen in de vijver: de rimpelingen reiken ver. Dat vind ik ook het interessantste. De effecten die je op verschillende lagen veroorzaakt geven mij voldoening.

Zo nodig kan ik wat ik doe jarenlang geconcentreerd volhouden. Bij een initiatief als Mondomijn ben je na twee jaar door de eerste turbulentie heen. Dan moet je vorm gaan geven aan de volgende fase, door mensen om je heen te verzamelen die zorgen dat de processen goed verlopen. Zelf laat ik niet los voordat ik weet dat het stevig staat zonder mij.

De tweede fase is dus die van verduurzamen en dat vraagt ook meerdere jaren. Het is mijn eer te na wanneer de boel als een kaartenhuis in elkaar zou storten als ik weg zou gaan. Ik ben me heel bewust, dat ik me niet met de processen en routines moet gaan bemoeien, dan ga ik mensen in de weg lopen. Het hogere doel moet overeind blijven, dat is mijn focus.

Een zonnige, beschutte jeugd

Wat zie je zelf als sleutel tot jouw succes?

Mijn fijne dorpse jeugd. Ik was als kind al heel happy, een zonnig kind, erg diergericht en graag buiten. Het was erg leuk op de basisschool, ik kon veel tekenen en lezen. Fouten maken heb ik daar alleen niet geleerd, waardoor het op de Middelbare school lastiger werd. Ik merkte dat ik moeite had met fouten maken en met het omgaan met hiërarchie en verschillende belangen. Daar kwam ik pas toen voor het eerst mee in aanraking. Thuis ben ik heel veilig en beschermd opgevoed blijkbaar. Al met al ben ik altijd als een zondagskind door het leven gegaan en nog.  

Soms hebben mensen hebben wel een beeld van wat ze willen in het leven, maar zijn er in hun patronen en opvoeding belemmeringen ontstaan, waardoor ze denken dat iets niet zou kunnen. Die belemmeringen heb ik veel minder. Ik heb van mijn ouders meegekregen dat als ik iets wil gaan doen, ik dat gewoon kan gaan doen. Het kán, de wereld ligt aan je voeten. Daardoor had ik heel erg het vertrouwen dat, als ik iets nieuws ging doen, ik het dan ook wel kon. De lat lag daardoor op een gezonde manier hoog, in de zin dat er de verwachting was dat als je iets wilt, je het wel kunt. Behalve piano spelen! Daar heb ik dus twee jaar over moeten doen om erachter te komen dat ik dat écht niet kan. In ieder geval niet zo goed en makkelijk als ik zou willen.

Joke Tillemans in gesprek met dirk anton van mulligen van het game changers network tijdens het eindfeest van groep 8 in 2017. (c) remko koeneman, 2017.

Joke Tillemans in gesprek met dirk anton van mulligen van het game changers network tijdens het eindfeest van groep 8 in 2017. (c) remko koeneman, 2017.

In de puberteit realiseerde ik steeds meer dat ik heel veilig ben opgegroeid. Ik zie ook de contrasten met mensen om mij heen. Zoveel keuze’s die mensen maken, maken ze vanuit wat ze hebben meegemaakt, vanuit patronen die ze hebben meegekregen van hun ouders en vanuit hun jeugd. Ik heb lang in Amsterdam gewoond, dat was ook heel prettig en daar heb ik mijn partner ontmoet en mijn kinderen gekregen. Maar toen was het weer tijd om terug te gaan naar een dorp. Mijn kinderen zouden in Amsterdam zó anders opgroeien dan ikzelf ben opgegroeid, dat ik dacht, ik gun mijn kinderen ook wat ik heb gehad. Het buitenleven mogen ontdekken, in gezonde naïviteit opgroeien, wat in Amsterdam niet kan.

Je groeit anders op in een dorp. Er is meer ruimte om fouten te mogen maken, om de wereld zelf te ontdekken in een tempo dat misschien wel gezonder is. Ik zie het verschil wel met kinderen van vrienden die in Amsterdam zijn gebleven. In een stad moet je als ouder sneller ingrijpen, meer sturen dan in een dorp. Ik heb veel vertrouwen in mijn kinderen, laat ook makkelijk los en dat kan hier met een gerust hart.

“Concreet graag!”

Wanneer je succesvol bent, weten mensen je vaak te vinden om met hun of hun initiatief mee te denken. Hoe ga je daarmee om?

Vragen en verzoeken krijg ik genoeg, maar ik stap tegenwoordig alleen ergens in, wanneer ik het verschil kan maken. Het moet meerwaarde opleveren wat ik doe. Het met een leuke groep mensen met elkaar eens zijn of eenzelfde visie hebben, is niet genoeg. Het behalen van resultaat moet altijd de focus zijn, de intentie. Tastbaar moet het worden.

Dat was ook mijn dilemma op de kunstacademie. Ik zat daar net in de periode van de conceptuele kunst en daar werd ik gewoon chagrijnig van. Goede ideeën waren genoeg, je kon zelfs iemand inhuren om het uit te voeren. Dat past niet bij mij. Je moet zelf het lef hebben om in beweging te komen en zelf iets te creëren.

Je hebt gezien jouw profiel zowel de frustraties ‘waarom zien ze het niet?’ als ‘waarom snappen ze het niet?’. Klopt dat?

Helemaal en dat herken ik ook al bij mijn eigen kinderen. Die hebben bijna het idee voor de gek gehouden te worden, wanneer iemand aangeeft iets niet te snappen. Te moeten leren dat mensen écht niet zien wat voor jou zo makkelijk zichtbaar is. 

Wat ik bij uitstek zie is het potentieel om deze samenleving ten goede te keren. Ik zie dat iedere dag met de kinderen en dat maakt ook dat mijn adem voor Mondomijn zo lang is. Ik voel dat hier mijn betrokkenheid zit, dat dit belangrijk is. En zolang dat zo is, loop ik ook niet zo snel warm voor iets anders.

Ik zou de kinderen het liefst dertig jaar laten volgen. Juist om het verschil dat we maken, helder te krijgen. “Ben je straks gelukkiger? Heb je gevonden wat bij jou past?”. Dat is de nieuwsgierigheid die mij drijft.

Op Mondomijn zie ik iedere dag het potentieel rondlopen.

Game Changer van nature

Wanneer je kijkt naar jouw capaciteit om een game change te veroorzaken, dan is die ronduit zeer groot. Je hebt daarmee weinig keuze, je moet wel baanbrekend bezig zijn. De boel draaiend houden of het standaardpad door de hiërarchie bewandelen, is niet het jouwe. Je ziet wat er in de weg staat van de juiste ontwikkeling, in geval van Mondomijn zowel voor het kind, als voor de organisatie. Je trouw aan je innerlijk kompas is groot en je bent niet bang om volledig anders op te treden dan anderen. Om onorthodox te zijn.

Game Change capaciteitsprofiel van joke

Dat klopt. In een vorig bestuur met, laat ik zeggen, een andere cultuur dan die we hier hebben, ging het ook niet. Dat ging mis en ik dacht ‘ik ga nooit meer voor een baas werken’. Pas toen ik de vraag kreeg voor Mondomijn, dacht ik JA! Daar kan ik mijn ‘andere werkwijze’ goed in kwijt. Ik had ook het geluk toen ik begon dat ik én redelijk jong was én vrouw temidden van een club van wat oudere mannen. Daarmee doorbreek je sowieso al een patroon. Dan nemen ze je misschien iets minder serieus, maar heb je ook meer ruimte om dingen te zeggen. Collega-directeuren zeiden letterlijk: “over een aantal jaren spreken we je nog wel, want je bent nog maar net gestart en gaat nog wel tegenkomen wat wij geleerd hebben.“. Dan dacht ik “OK, prima, benieuwd wat er gaat gebeuren”.

Soms is het ook mijn naïviteit, dat ik over bestaande normen heenga en daar pas later achter kom. Wanneer je je er heel erg bewust van bent dat je over heersende normen heengaat, ga je jezelf remmen. Daar heb ik geen last van en daardoor accepteren mensen het ook makkelijker van me. Wanneer ze het idee hebben dat je het expres zou doen, zou dat natuurlijk anders zijn.

Ik zie mijn naïviteit toch vooral als mijn zondagskindgevoel. “Wat kan me ook eigenlijk gebeuren”, denk ik als het spannend wordt. Helemaal niks! Vertrouwen heb ik van nature, ik heb echt geen last van zorgen. Thuis ben ik overigens niet anders. Volgens mijn kinderen doe ik heel erg waar ik zelf zin in heb. Daarom gebeurt er veel en kan er ook veel, vinden ze. Ik trek mijn eigen plan, maar het komt altijd goed. Als een soort Pipi Langkous. Ik schik me niet altijd naar de normen van de maatschappij en geef daarmee het voorbeeld dat de dingen anders doen, gewoon kan. Er kan ook veel bij mij thuis. Maar ik ben tegelijkertijd ook erg autonoom, ik heb letterlijk en figuurlijk de ruimte nodig.

Dat ik, waar het de ontwikkeling van kinderen en het onderwijs betreft, zie dat er nog heel veel andere mogelijkheden zijn, herken ik helemaal. Wat ik alleen niet begrijp, is dat niet iedereen dat zo ziet. Dat is een van de weinige dingen waar ik gefrustreerd van kan raken. Dan denk ik “doe je ogen eens open en kijk nou gewoon. Het ligt voor je!”.  

Binnen organisaties vernieuwen vraagt vaak om logisch-numeriek talent. De business-case ter onderbouwing is dan belangrijker dan je visie of je gelijk. Daar ligt niet jouw grootste talent. Hoe ga je daarmee om?

Ik werk daar het liefst omheen, door mijzelf eerst af te vragen “wat men wil men bereiken met deze onderbouwingsvraag?”. Zo wil de Onderwijsinspectie uiteindelijk maar één ding: dat de onderwijskwaliteit voor kinderen goed is. Maar wat zij vervolgens vragen om die kwaliteit inzichtelijk te maken, klopt in mijn ogen niet. Daar breng je het helemaal niet mee in beeld. Ik ga me dan afvragen “hoe kan ik zelf inzichtelijk maken dat we daadwerkelijk de kwaliteit voor kinderen vergroten?”. En dat vanuit de basisvraag: “zijn de kinderen überhaupt gelukkig hier?”. Daarvoor heb ik een nieuw model ontwikkeld dat ik later ben gaan toetsen. Want de vraag “hoe maak ik inzichtelijk wat het oplevert wat we doen” is een terechte. Dat ben ik vervolgens bij verschillende partijen gaan checken. In de tussentijd zijn we uiteraard wel blijven aanleveren wat gevraagd werd.

Uiteindelijk komt dan het moment om in overleg te gaan en te zeggen “dit is wat wij doen voor kwaliteit en hoe we dat waarborgen, maar dat sluit niet aan op jullie verantwoordingssysteem en daarom willen we dat niet langer meer gebruiken”. Daar ben ik wel vol ingegaan. Wanneer je dus tegen iets aanloopt dat onvermijdelijk lijkt, is het tijd voor een herontwerp. De aannames achter een systeem expliciet maken en aangeven waar die niet meer voldoen. Oftewel, kunnen we een variant bedenken die de essentie pakt van waarom we dit doen.

Laat pas los wanneer je initiatief op eigen benen kan staan.

Dat maakt je bij uitstek een game changer. Je stelt het systeem zelf ter discussie, bedenkt een alternatief, toetst het, blijft in verbinding en ‘verkoopt’ het goed.  

Wanneer er, zoals in ons geval, wetenschappelijk onderzoek ligt dat je werkwijze onderbouwt, dan moet je van goeden huize komen om mij onderuit te halen. Die onderbouwing vind ik belangrijk, want ik vind dat je niet moet experimenteren met kinderen. Ik vind ook oprecht dat we verantwoording moeten afleggen over wat we doen. Het gaat over kinderen! Maar dan wel op basis van de goede criteria, niet op basis van afvinklijstjes ‘omdat we die nu eenmaal al jaren gebruiken’ of omdat we een plan van aanpak hebben met ‘plan-do-check-act’-principes’. Dat vind ik allemaal prima hoor, maar in de basis gaat het over andere vragen.

Wat is je grootste frustratie?

Tijd. De grote veranderingen gaan zó langzaam.  De rode draad in vernieuwing is snelheid. Onzekere periodes blijven toch wel onzeker. Ze worden niet minder onzeker door af te wachten en het zal altijd spannend blijven, dus ga aan de slag en pak door. En heb vertrouwen. Wanneer ik terugkijk op mijn eigen loopbaan en hoe ik hier gekomen ben, zie ik een rare route met soms rare opleidingen en keuzes, die toch allemaal bij elkaar komen. Dat geldt niet alleen voor mijzelf, daar kan iedereen op vertrouwen.   

Heel hartelijk dank Joke!

NIeuwsgierig geworden naar Mondomijn? Bekijk dan de onderstaande video en bezoek de website: www.mondomijn.nl.

How to prevent a brain crash after working in an intense flow state

How to prevent a brain crash after working in an intense flow state

Game Changers are no average people. Being driven, intense and excitable enables them to perform at high levels for hours on end, hyperfocused. To an outsider, it may seem as if these people are somehow superhuman and they expect them to be able to do their special stuff at will. But reality is often different, very different... 

(...) Many Game Changers confided in me that they have had similar experiences. They even started thinking they were bi-polar. On a high one day and totally depressed the next. Why oh why could they perform so well and feel so drained afterwards. And more importantly, why couldn't they perform at a steady level the whole time? Many Game Changers are so embarrassed about this, that they try to hide their 'downside' from their colleagues and spouses. Many potential Game Changers are stopped in their tracks because they can't get a handle on this 'flow > crash > flow > crash' pattern...

Read More

"Game Changers are paradoxical people. And they should be!"

"Game Changers are paradoxical people. And they should be!"

Every quarter the Game Changers Network features an interview with a seasoned Game Changer. This cycle is kicked-off by co-initiator of Coehoorn Centraal: Paul de Bruijn.

"A project like Coehoorn really sweeps you of your feet and you should let that happen. Do not have any resistance or fear. And don't even try to oversee the whole. This is completely contrary to how nearly all projects are run in nearly all organisations. That's why they rarely possess that game changing quality."

Read More

Forecasting 2017: the Evolutionary Correction begins...

Forecasting 2017: the Evolutionary Correction begins...

What a year 2016 has been! It has been a year in which, as I predicted a year ago in my 2016 Forecast (Masks coming off, in Dutch), many masks came off and many authorities lost exactly that: their authority. With the election of Donald J. Trump as the next US-president the unimaginable happened. The preferred candidate, preferred by the media, Wall Street, Silicon Valley, lobbyists, Hollywood, foreign interests and many more, lost to a complete outsider to the political system. The people spoke.

Looking back on 2016 some 10-20 years from now, it will be clear that this was the actual year of an epic reversal. The saturation point was reached. A reversal of which we will see the tangible effects in 2017 and many more years to come... 

Read More

"Game Changers zijn paradoxale persoonlijkheden. En dat móet ook!" - een interview met Paul de Bruijn

"Game Changers zijn paradoxale persoonlijkheden. En dat móet ook!" - een interview met Paul de Bruijn

Ieder kwartaal verschijnt op het Game Changers Network een interview met een ervaren Game Changer. Dit maal een interview met de mede-initiatiefnemer van Coehoorn Centraal: Paul de Bruijn.

"Je wordt in een project als Coehoorn Centraal als het ware meegesleurd en moet je vooral ook laten meesleuren. Geen weerstand en angst hebben. En vooral niet het geheel willen overzien. Dit staat volkomen haaks op hoe vrijwel alle projecten in vrijwel alle organisaties gerund worden. Daarom zijn ze ook maar zelden game changing."

Read More

Ageless advice for starting a revolution

Ageless advice for starting a revolution

Something is brewing. An undercurrent that has grown in strength for decades, is nearing the surface. And when even the Harvard Business Review is starting to talk about the value of a Rebel, although their version is more like lukewarm tea, it's revolution time. Or at least nearly so. 

For those aspiring to lead a revolution, the I-Ching offers some remarkable wisdom still relevant today. 

Read More

Breek de regels om het spel te veranderen!

Breek de regels om het spel te veranderen!

Het ligt zo voor de hand: je moet de regels breken om het spel te kunnen veranderen. Toch slagen veel potentiële game changers er niet in deze beslissende stap te zetten, waardoor ze gefrustreerd raken en hun potentieel onbenut blijft. En dat is niet zo raar. Jezelf conformeren aan de bestaande norm, levert al van jongs af aan liefde, erkenning en waardering op. Ook financieel: van zakgeld, studiebeurs tot salaris. En wanneer je in de klas een vraag moest beantwoorden, was het goede antwoord het door de docent verwachte antwoord...

Read More

Evolutionize your organisation by releasing a pack of game changers

Evolutionize your organisation by releasing a pack of game changers

When organisations want to change, they tend to approach it in a linear fashion. All the way from strategy and preparation, to implementation and reinforcement. This keeps things manageable. Or so it seems.

Reality often proves to be much less controlable, because the organisation is part of (and in itself) a complex ecosystem filled with direct and indirect influences and interrelations. Upside of this fact is that it opens up the way for a much faster and less costly way to future proof an organisation: by giving a small group of Game Changers the time and space to do what they do best...

Read More

Game Changer zijn, je moet het maar kunnen...

Game Changer zijn, je moet het maar kunnen...

Het klinkt prachtig, een Game Changer zijn. Je krijgt meteen het beeld van een krachtig persoon met een vooruitstrevende visie die vooral in control is. Iemand die wordt bewonderd en waar anderen graag ruimte aan geven. De werkelijkheid is anders. Vergeet wat je leest in Amerikaanse management boeken, het krediet wat Game Changers verdienen ontvangen ze in het echte leven maar zelden. Of pas na een lange tijd... 

Read More